این ماده دربارهٔ دو نوع حق انتفاع صحبت میکند: یکی حق انتفاع مستقیم و دیگری حق انتفاع تبعی. در حق انتفاع مستقیم، فقط کسانی میتوانند از منافع مال استفاده کنند که در زمان ایجاد این حق زنده و موجود باشند. مثلاً اگر پدری برای پسرش حق سکونت در خانهای را تعیین کند، پسر باید در آن لحظه زنده باشد تا این حق برایش برقرار شود. اما در حق انتفاع تبعی، قانون اجازه میدهد که این حق برای افرادی که هنوز به دنیا نیامدهاند هم ایجاد شود، به شرطی که به دنبال حق شخص دیگری باشد. مثلاً ممکن است برای فرزندان آینده یک شخص هم حق استفاده از منافع مالی در نظر گرفته شود. نکته مهم این است که این حق تا زمانی که صاحبان اصلی آن زنده هستند ادامه دارد و با مرگ همهٔ آنها از بین میرود. در عمل، این ماده برای قراردادهایی مثل وقف یا وصیت کاربرد دارد که گاهی حق استفاده از منافع مالی برای نسلهای بعدی هم در نظر گرفته میشود. به عبارت دیگر، تا وقتی حداقل یکی از افرادی که حق انتفاع برایشان تعیین شده زنده است، این حق پابرجاست و با مردن آخرین نفر، حق انتفاع هم پایان مییابد.