این ماده دربارهٔ حالتی است که مالک ملک یا مالی، حق استفاده از آن را به دیگری میدهد اما مدت مشخصی برای این استفاده تعیین نمیکند. در چنین وضعیتی، قانون این حق را «حبس مطلق» مینامد، یعنی تا زمانی که مالک زنده است، شخص دیگر میتواند از آن مال استفاده کند مگر اینکه خود مالک پیش از مرگش از این اجازه بازگردد و حق را لغو کند. به بیان دیگر، اگر کسی به شما اجازه دهد از خانه یا زمینش استفاده کنید و نگوید تا کی، این اجازه تا پایان عمر مالک معتبر است. اما مالک هر وقت که بخواهد میتواند پشیمان شود و اجازه را پس بگیرد. پس این حق برای شما همیشگی و قطعی نیست و با فوت مالک یا انصراف او از بین میرود. نکتهٔ مهم در عمل این است که اگر مالک فوت کند بدون اینکه از حق خود بازگشته باشد، حق انتفاع شما هم خودبهخود پایان مییابد و وراث مالک میتوانند مال را پس بگیرند. بنابراین، برای داشتن حقی پایدارتر بهتر است حتماً مدت مشخصی در قرارداد ذکر شود.