زمانی که مالک یک خانه، به شخص دیگری اجازه دهد در آن خانه زندگی کند، این حق را «سکنی» یا «حق سکنی» مینامند. این یک نوع خاص از حق انتفاع است که فقط به استفاده از مسکن برای سکونت مربوط میشود. مثلاً پدری میتواند به فرزند خود حق دهد تا در خانهاش زندگی کند، بدون اینکه مالکیت خانه به او منتقل شود. حق سکنی میتواند برای مدت معین یا مادامالعمر برقرار شود. اگر برای تمام عمر شخصی که این حق را دارد تعیین شود، به آن «عمری» میگویند و اگر برای مدت مشخصی مثل پنج سال باشد، «رقبی» نامیده میشود. در هر دو صورت، شخص صاحب حق فقط میتواند در آن خانه سکونت کند و نمیتواند آن را به دیگری اجاره دهد یا بفروشد. نکته مهم این است که ایجاد حق سکنی معمولاً نیاز به سند رسمی یا قرارداد معتبر دارد و پس از پایان مدت تعیینشده یا فوت شخص، این حق از بین میرود و خانه به مالک اصلی بازمیگردد.