عمری نوعی حق انتفاع از مال دیگری است که برای مدتی مشخص و محدود به طول عمر فردی معین برقرار میشود. این حق بر پایه یک قرارداد میان مالک و شخصی که از مال استفاده میکند (منتفع) ایجاد میگردد. ویژگی اصلی عمری این است که مدت آن بسته به توافق طرفین، میتواند تا پایان عمر مالک اصلی، تا پایان عمر خود منتفع (کسی که حق استفاده را میبرد) یا تا پایان عمر یک شخص سوم تعیین شود. برای نمونه، اگر پدری خانهاش را به مدّت عمر خودش در اختیار فرزندش بگذارد، این یک حق عمری است. در عقد عمری، مالکیت خود مال همچنان برای مالک اصلی باقی میماند و به شخص دیگر منتقل نمیشود، بلکه تنها حق بهرهبرداری و استفاده از مال به مدت معین به دیگری واگذار میگردد.