بر اساس این قاعده حقوقی، هر چیزی که به صورت طبیعی یا مصنوعی روی یک قطعه زمین قرار دارد یا در زیر آن ساخته شده، جزو مالکیت صاحب آن زمین به حساب میآید. مثلاً اگر کسی خانهای روی زمین خود بسازد یا درختی در آن بکارد، آن بنا یا درخت خودبهخود متعلق به اوست و نیازی به اثبات جداگانه ندارد. همین حکم در مورد زیرزمین هم صادق است: هر تونل، زیرزمین، چاه یا حفرهای که در دل زمین ایجاد شود، مال مالک زمین است. این ماده یک «اصل مالکیت» را بیان میکند، یعنی در دعاوی حقوقی فرض بر این است که هر سازه یا گیاه روی زمین متعلق به مالک آن زمین است. اما این فرض قابل شکستن است: اگر شخص دیگری بتواند ثابت کند که حق جداگانهای نسبت به آن بنا یا درخت دارد – مثلاً با ارائه سند مالکیت مجزا یا قرارداد اجارهای که به او اجازه ساخت داده – آنگاه مالکیت او محفوظ میماند. در عمل، این ماده برای جلوگیری از اختلافهای ملکی بسیار مهم است. فرض کنید دو همسایه دارید و یکی از آنها ادعا کند که دیوار مشترک یا درختی در مرز زمینها مال اوست. طبق این اصل، دیوار و درخت جزو زمینی محسوب میشود که روی آن قرار دارد، مگر اینکه خلافش با سند یا دلیل معتبر ثابت شود. بنابراین، بار اثبات بر عهده کسی است که ادعای مالکیت جداگانه دارد.