فرض کنید شخصی مدعی مالکیت یک ملک است و شخص دیگری در حال حاضر آن ملک را در تصرف خود دارد. طبق این قاعده، اگر متصرف فعلی (کسی که ملک دست اوست) اعتراف کند که آن ملک قبلاً متعلق به مدعی (شخصی که الان ادعای مالکیت میکند) بوده است، دیگر نمیتواند برای رد کردن ادعای مالکیت او صرفاً به این استناد کند که خودش الان ملک را در دست دارد. به عبارت دیگر، اعتراف به مالکیت قبلی طرف مقابل، ارزش تصرف فعلی را به عنوان دلیل از بین میبرد. با این حال، متصرف یک راه برای حفظ موقعیت خود دارد: او باید ثابت کند که مالکیت ملک به صورت قانونی و از طریق یک معامله یا انتقال صحیح (مثل خرید و فروش معتبر، هبه رسمی یا ارث) به او رسیده است. اگر بتواند چنین انتقال صحیحی را اثبات کند، ادعای مالکیت طرف مقابل دیگر پذیرفته نخواهد شد، حتی اگر خودش قبلاً به مالکیت قبلی او اذعان کرده باشد. پس اعتراف اولیه او به تنهایی باعث باختش نمیشود، بلکه بار اثبات قانونی بودن تصرفش را بر دوش او میگذارد.