اگر کسی مالی را در دست داشته باشد و با رفتار خود نشان دهد که آن را مال خود میداند - مثلاً در خانهای زندگی کند یا ماشینی را براند - قانون این وضعیت را نشانهای بر مالکیت او میگیرد. یعنی تا وقتی که شخص دیگری نیامده و ثابت نکند که آن مال در حقیقت متعلق به اوست، ید و تسلط فردِ متصرف محترم شمرده میشود. این اصل در دعواهای ملکی و اموال بسیار کاربرد دارد: هر کس که مال در تصرف اوست، نیازی ندارد از همان اول سند مالکیت یا دلیل دیگری ارائه دهد؛ بلکه این طرف دعواست که باید خلاف تصرف را اثبات کند. بار اثبات بر عهدهی کسی است که ادعای مالکیت بر خلاف ظاهر را مطرح میکند. با این حال، تصرفی که از روی غصب یا بدون رضایت مالک باشد، مشمول این حکم نیست. قانون تنها از تصرفی حمایت میکند که همراه با عنوان مالکیت باشد، یعنی متصرف خود را مالک بداند و دیگران هم او را به عنوان مالک بشناسند. در غیر این صورت، تصرفِ صرف دلیل مالکیت نخواهد بود.