این اصل بنیادین حقوق مالکیت میگوید که تا زمانی که مالک یک دارایی زنده است و خودش آن را نگه داشته، هیچ کس - حتی دولت - حق ندارد بدون اجازه قانونی آن را از دستش دربیاورد. پس اگر کسی خانه یا ماشین شما را بخواهد، باید یا رضایت شما را جلب کند یا حکمی از دادگاه یا مقام رسمی بیاورد که صریحاً به او چنین حقی داده باشد. «تصرف» در اینجا یعنی کنترل فیزیکی و عملی بر مال، مثل اینکه شما در خانهتان زندگی کنید یا ماشین را در پارکینگ داشته باشید. بیرون کردن هم یعنی از بین بردن این کنترل - مثلاً تخلیه اجباری خانه یا توقیف ماشین. تنها استثنا همین «حکم قانون» است؛ یعنی یک قانون خاص مثل قانون اجرای احکام مدنی یا قانون شهرداریها به یک نهاد عمومی اجازه دهد که مال را از تصرف شما خارج کند. نتیجه نقض این ماده این است که هر اقدام خودسرانه برای گرفتن مال دیگری - حتی اگر به ظاهر برای منافع عمومی باشد - غیرقانونی است و مالک میتواند در دادگاه شکایت کند و هم مال خود را پس بگیرد و هم خسارت بخواهد. پس اگر پلیس یا ادارهای بیاجازه وارد خانهتان شد و شما را بیرون کرد، مستقیماً با این ماده در تضاد است.