این ماده قانونی به وضعیت مصالح ساختمانی میپردازد. منظور از مصالحی مثل سنگ، آجر، آهن و امثال آنهاست که یا برای ساختن بنا تهیه شدهاند (مثلاً در کارگاه یا حیاط خانه انبار شدهاند) یا در اثر تخریب و خراب شدن یک ساختمان از آن جدا شدهاند. نکته کلیدی این است که تا زمانی که این مصالح در دل بنا به کار نرفته و نصب نشدهاند، قانون آنها را «مال منقول» میداند. در حقوق ایران، اموال به دو دسته «منقول» و «غیرمنقول» تقسیم میشوند. اموال غیرمنقول مانند زمین و ساختمان، قابل جابجایی نیستند و قواعد خاصی برای نقل و انتقال آنها وجود دارد. اما این ماده تأکید میکند که مصالح ساختمانیِ انبارشده یا آوارِ حاصل از تخریب، تا لحظهای که در ساختمان نصب نشوند، منقول محسوب میشوند. نتیجه عملی این حکم آن است که این مصالح را میتوان مانند سایر اموال منقول (مثل ماشین یا تلویزیون) به سادگی و با قبض و اقباض (تحویل گرفتن) به دیگری منتقل کرد و تشریفات ثبت رسمی و سنددار شدن برای آنها لازم نیست. همچنین در دعاوی حقوقی، قواعد مربوط به اموال منقول بر آنها حاکم خواهد بود.