قانون مدنی در این حکم، دستهای از اموال را که در نگاه اول ممکن است غیرمنقول به نظر برسند، جزء اموال منقول به حساب آورده است. منظور از اموال منقول، اموالی هستند که میتوان آنها را از جایی به جای دیگر منتقل کرد بدون اینکه به خودشان یا محلی که در آن قرار دارند، خرابی وارد شود. مواردی مثل کشتیهای بزرگ و کوچک، قایقها، آسیابهای شناور روی آب، حمامهای ساخته شده روی رودخانه یا دریا که قابل حرکت هستند و همچنین کارخانههایی که به صورت مستقل و جدا از ساختمانهای ثابت ساخته شدهاند، همگی در زمره منقولات طبقهبندی میشوند. نکته مهمی که در این ماده وجود دارد این است که با وجود منقول شناخته شدن این اموال، قانونگذار تأکید کرده که توقیف برخی از آنها ممکن است به دلیل اهمیت و ارزش زیادشان، تشریفات و قواعد خاص خود را داشته باشد. یعنی دادگاه یا مرجع اجراکننده حکم نمیتواند این اموال را دقیقاً مثل یک وسیله کوچک منقول مثل کتاب یا لباس توقیف کند، بلکه باید مقررات ویژهای را که برای توقیف اموال با اهمیت وضع شده، رعایت نماید. این حکم تضمین میکند که هم این اموال در دسته منقولات قرار گیرند و هم حقوق صاحبان آنها در فرآیند توقیف محفوظ بماند.