طبق این قانون، برای تعیین اینکه یک دعوا باید در کدام دادگاه مطرح شود، ماهیت دِین (بدهی) مهم است، نه نوع مالی که دِین بابت آن ایجاد شده. مثلاً فرض کنید شما یک آپارتمان (که مال غیرمنقول است) را فروختهاید و خریدار هنوز قیمت آن را پرداخت نکرده است. یا خانهای را اجاره دادهاید و مستاجر اجارهبها را نمیدهد. در این موارد، اگرچه اصل ملک غیرمنقول است، اما طلب شما (ثمن مبیع یا مالالاجاره) از نظر تعیین دادگاه صالح، مثل یک مال منقول تلقی میشود. این قاعده به این معناست که برای دادخواهی و دریافت این گونه دیون، نیازی نیست حتماً به دادگاهی مراجعه کنید که ملک در آن واقع شده است. بلکه میتوانید بر اساس قواعد عمومی اقامه دعوا، معمولاً در محل اقامت خوانده (بدهکار) شکایت کنید. این حکم برای همه انواع دیون از جمله قرض و بدهیهای ناشی از خرید و فروش و اجاره جاری است و هدف آن تسهیل دسترسی طلبکار به دادگاه صالح است.