در قانون مدنی ایران، برخی اموال منقول مانند گاو، گاومیش، ماشینآلات کشاورزی، ادوات و تخمهایی که مالک آنها را منحصراً برای کار کشاورزی در نظر گرفته، از نظر دادگاهها و توقیف اموال، حکم مال غیرمنقول را دارند. یعنی اگرچه این اشیا ذاتاً قابل جابهجایی هستند، اما به خاطر ارتباط مستقیم با زمین کشاورزی و تصمیم مالک برای اختصاص آنها به زراعت، در دعاوی حقوقی و اجرای حکم، مانند خود زمین رفتار میشود. این حکم شامل تلمبه، گاو یا هر حیوان دیگری که برای آبیاری زمین، خانه یا باغ اختصاص یافته نیز میشود. در نتیجه، اگر طلبکاری بخواهد این اموال را توقیف کند، باید قوانین مربوط به اموال غیرمنقول را رعایت کند؛ مثلاً دادگاه صالح برای دعوا، دادگاه محل وقوع ملک است و توقیف آنها هم تابع تشریفات خاص اموال غیرمنقول خواهد بود. منظور از «اختصاص» این است که مالک این وسایل را فقط برای همان کار زراعت یا آبیاری به کار گیرد و استفاده دیگری از آنها نکند. اگر این اموال به صورت عمومی و برای کارهای مختلف استفاده شوند، از این حکم خارج بوده و همچنان مال منقول محسوب میشوند.