در قانون مدنی ایران، درختان و شاخههایشان، نهالها و قلمهها تا زمانی که از زمین کنده یا بریده نشدهاند، جزو اموال غیرمنقول به حساب میآیند. یعنی این گیاهان به دلیل اتصال به زمین، مانند خود زمین، قابل انتقال به مالکیت دیگری نیستند مگر همراه با فروش یا انتقال زمین. پس اگر کسی درختی را در ملک خود بکارد، تا وقتی که آن را قطع نکرده، بخشی از آن ملک محسوب میشود و فروش یا هدیهی جداگانهی آن بدون زمین ممکن نیست. این قانون برای همهی انواع درختان و گیاهان چوبی مانند درختان میوه، درختان زینتی، نهالهای تازهکاشته شده و حتی شاخههای متصل به درخت یکسان اعمال میشود. منظور از «غیرمنقول» این است که این اشیا را نمیتوان به تنهایی و مستقل از زمین به کسی منتقل کرد و هر نوع معاملهای روی آنها باید همراه با معاملهی زمین یا ملک انجام شود. پس اگر کسی بخواهد فقط درختان باغی را بفروشد و زمین را نگه دارد، تا زمانی که درختان بریده نشدهاند، این کار از نظر قانونی امکانپذیر نیست. پیامد عملی این ماده آن است که در قراردادهای فروش ملک، اگر درختان یا نهالهایی در آن وجود دارد، به طور خودکار جزئی از ملک محسوب میشوند مگر اینکه صریحاً در قرارداد استثنا شده باشد. همچنین در دعاوی حقوقی، اگر کسی ادعای مالکیت بر درختی را داشته باشد، باید مالکیت زمین را هم اثبات کند. پس از بریدن یا کندن درخت، آن درخت به یک مال منقول تبدیل میشود و میتوان آن را جداگانه فروخت یا منتقل کرد.