در قانون مدنی ایران، محصولات کشاورزی مثل میوهها و غلات تا وقتی روی درخت یا در زمین هستند و هنوز برداشت نشدهاند، جزو اموال غیرمنقول محسوب میشوند. یعنی مثل خود زمین، تابع قوانین و تشریفات خاصی برای خرید و فروش یا انتقال هستند و نمیتوان آنها را به سادگی و بدون تشریفات قانونی به دیگری واگذار کرد. اما به محض اینکه بخشی از این محصولات چیده یا درو شود، آن بخش جدا شده، منقول به حساب میآید. یعنی همانند سایر اموال منقول مثل ماشین یا کتاب، میتوان آن را با یک توافق ساده و بدون نیاز به تشریفات خاص به شخص دیگری منتقل کرد. بنابراین، این ماده تفکیک مهمی بین محصول متصل به زمین و محصول جدا شده از آن ایجاد میکند. تا زمانی که محصول به زمین چسبیده است، تابع قوانین مربوط به اموال غیرمنقول است و پس از جدایی، ماهیت منقول پیدا میکند.