در قانون مدنی، اموال به دو دستهٔ منقول و غیرمنقول تقسیم میشوند. ملاک تشخیص مال غیرمنقول این است که اساساً قابل جابهجایی نباشد؛ یعنی نتوان آن را از جایی به جای دیگر منتقل کرد. این بیحرکتی گاهی به ذات خود مال برمیگردد، مانند زمین و ساختمان، و گاهی به عمل انسان وابسته است، مثل دستگاهی که برای استفاده در محل خاصی نصب و محکم شده است. درنتیجه اگر جابهجایی یک شیء باعث تخریب یا آسیب دیدن خود آن وسیله یا جایی که در آن قرار دارد بشود، آن مال غیرمنقول محسوب میشود. این دستهبندی از این جهت اهمیت دارد که قواعد حقوقی حاکم بر اموال منقول و غیرمنقول متفاوت است؛ برای نمونه، نحوهٔ خرید و فروش، ثبت سند و حتی صلاحیت دادگاهها برای دعاوی مربوط به آنها فرق میکند. پس وقتی با مالی روبرو هستید که نمیتوان آن را بدون تخریب یا نقص انتقال داد، بدانید که قانون آن را در حکم مال غیرمنقول میشناسد و باید مقررات ویژهٔ آن را رعایت کنید.