بر اساس این قاعده، هرگاه یک تبعه خارجی مطابق معاهدات بینالمللی که ایران در آنها عضو است، در خاک ایران مال غیرمنقولی مانند زمین یا ساختمان خریداری کند یا مالک آن شود، تمام روابط حقوقی مربوط به آن مال تابع قوانین ایران خواهد بود. این یعنی از لحظه ثبت سند تا ارث، خرید و فروش، اجاره، مالیات و هر موضوع دیگری که به آن مال مربوط میشود، باید طبق قوانین داخلی ایران رفتار شود و قانون کشور خود آن شخص در این زمینه اعمال نخواهد شد. منظور از «اموال غیرمنقوله» در اینجا زمین، ساختمان، درخت و هر چیزی است که قابل جابجایی نباشد. همچنین «عهود» به معاهدهها و پیمانهای دوجانبه یا چندجانبهای گفته میشود که ایران با کشورهای دیگر امضا کرده است. بنابراین اگر شهروندی از کشور الف بدون وجود معاهدهای در ایران ملکی بخرد، اساساً این خرید از ابتدا باطل است و بحثی از تبعیت از قانون ایران پیش نمیآید. نتیجه عملی این ماده آن است که یک خارجی نمیتواند ادعا کند فلان قانون کشور خودش در مورد ملکش در ایران اجرا شود. برای نمونه، اگر در کشور او سن قانونی خرید ملک ۱۸ سال است اما در ایران ۲۰ سال، معاملهای که با ۱۸ سال انجام شده باطل است. یا اگر در کشور او مالیات بر ارث وجود ندارد، باز هم وراث باید مالیات ارث ایران را بپردازند. این حکم برای حفظ حاکمیت ملی و یکپارچگی نظام حقوقی ایران وضع شده است.